Onu sevmeğim halde sevdiğimi söyledim ama onu hiç sevmiyorum ona nasil söyleyeceğini bilmiyorum çünkü o beni çok seviyor onu kırmak istemiyorum aşkına saygı duyuyorum .umarım birgün söylerim.

senden nefret ettiğimi sanıyordum ama değilmiş bunu anladım. sadece kendime söylemekten korkuyorum sana aşık olduğumu. çünkü yanlış insansın biliyorum. ama seni düşünmeden edemiyorum her saniye aklımdasın.sana gelemem çok kırdın beni ama senden bi hareket bekliyorum ne olur artık beni sevdiğini söyle. çünkü ben SENİ ÇOK SEVİYORUM.

içinizden hiç annesinin ve babasının en büyük isteği olan bir şeyi başarıp da devam ettiremediğiniz var mı? varsa da o kişilerden biri de BENİM!! kendimden nefret ediyorum ben nasıl böyle birşey yaptım diye düşündüğümde, içimden zamanı geri almak geliyor ama kimsenin elinden gelmeyen birşey bu.Lise çağımdan beri annem ve babam benim ünivi kazanm için gece gündüz demeden didinir, benim en iyi hayat standartları altında yaşamamı isterlerdi, hala da öyle.kötü bi lise çağı geçirdim hocalarla aramda çok tartışmalar oldu onlar bana ben onlara ağza alinmicak laflar sayıyorduk.Belki iyiliğimiz için uğraşıyorlardı da biz anlamıyorduk ya da anlamak istemiyorduk. Neticesinde kazandım üniversiteyi, annemin ve babamın istedikleri şeyi, onlar için en yüce olan şeyi yaşattım onlara... Kazanmıştım!!! Çok güzel bi hazırlık dönemim oldu ve yarım dönemde geçtim.Öyle gurur duydum ki kendimle, o öyle büyük bir kibir altına girmiştim ki sanki dünya benimdi!!! Annem ağlamaklı olmuştu o gün, benden güzel haberi duyunca, babam hiç olmadığı kadar sevinçliydi benimle gurur duydular.2. Dönem yani 1. sınıfta bu kadar şanslı değildim. Belki duyduğum o kibirdendi ya da benim eksiksizliğim. Ben yerine göre çok utangaç biriyim sınıfta 1 tane bile arkadaş edinemedim, konuşamadım hiçbiriyle kız çevrem bile yok. Herneyse bunlar o kadar da önemli şeyler değil. Gelelim asıl hikayeye,nerde ne yapacağımı bilemedim ve 6 dersten 3 üne girememekle birlikte 2 dersten de geçersiz not aldım. Hocalarıma soramadım sınav tarihlerini ya da derslerle ilgili bi soruyu. Şu an bunları yazarken çok zorlanıyorum bu lanet yurt odasında oda arkadaşım yatağında herşeyden emin, sorunu sıkıntısı olmadan, rahat bir şekilde uyurken BEN neden annemin babamın yüzünü kara çıkarttım NEDEN??? Soruyorum kendime ama bir cevap bulamıyorum ve neden böyle sorumsuzca davrandığımı bende bilmiyorum.En büyük hatam ise aileme o iğrenç notlar yerine kafadan sallama, yalan dolan notları vermem oldu. Bir görseydiniz o an nasıl da mutlu olmuşlardı. Keşke onlara verdiğim notlar gerçek olsaydı, keşke çalışsaydım utanmasaydım da onların karşısında bu kadar ezik duruma düşmeseydim. Gerçek notlarımı hala bilmiyorlar aklıma geldikçe intahar etmek geçiyor aklımdan ama ne fayda ki zamanı geri alamayacağım gibi o notları da geri alamam. Eğer gerçek notları onlara söylersem ya kalpten giderler ya da bana karşı içlerine bi güvensizlik biniverir. Kıyametler kopuyor şu zavallı kalbimde, tükendim, tükendim!!! Onlara gerçekleri söylemem için, karşılarına geçip, bir elimde silah ve bir elimde de içimi döktüğüm bi mektup lazım. Ya notları söyledikten sonra silahı kafama dayayıp sıkacağım ve mektubu elimden alıp okuduklarından sonra onların canından can alacağım ya da onlara adam akıllı doğruları söyleyip kapkaranlık, pişmanlık dolu ve aşşağılıkça bi dünyanın içerisine gireceğim...Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum lütfen bana yardım edin lütfen!!! BÜYÜK BİR ÇIKMAZIN İÇİNDEYİM.

safiye benim sebebim olacakkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk