Ask ayaklarinizin ucuna kadar geliyor ama kaçiyorsunuz. Çünkü görmüyorsunuz. Çünkü “acilarin tiryakisi olmussunuz” içinizdeki acilarla yasamak kolayiniza geliyor. Herkes kendince bir seyler yasiyor. Yasarken acilarla da karsilasiyorsunuz kuskusuz. Hatta bazen “ Ben öyle çok aci yasadim ki…” bile diyorsunuz. Yaralar açiliyor içinizde. Her yara kendi acisini besliyor. Siz unutmayasiniz diye yaralar acilarinizi büyütüyor, kapatamiyorsunuz yaralarinizi. Kapatmaktan korkuyorsunuz. Çünkü yaranizi kapatmazsaniz, kurcalamazsaniz, desmezseniz acilarinizla yüzlesemezseniz, bir daha yara almamayi, aci duymamayi umuyorsunuz.
Aciyi kaniksamak
Aciyla yasarken, hatlarinizin daha hafif gelecegini saniyorsunuz. Öyle bir an geliyor ki, hatalarin ve onlarin açtigi yara hayatinizin bir parçasi haline geliyor. Kaniksiyorsunuz acilari. “Ben zaten her acinin tiryakisi olmusum” diyerek ruhunuza aykiri gelen bir hayat felsefesi olusturuyorsunuz. Bir de bakiyorsunuz ki artik hiçbir sey acitmiyor içinizi. Çünkü aci siz oluyorsunuz. Aci sizi acimasiz yapiyor. Kendinize oldugunuz kadar baskalarina da acimasiz oluyorsunuz.
Ask yani basiniza kadar geliyor ama aciyi kaniksamissiniz ya, duymuyorsunuz sesini, görmüyorsunuz. Çünkü askin gücü sizi asiyor. Sizi daha da güçsüz birakmasindan endise ediyorsunuz. Ve kendi kendinizi telkin ediyorsunuz.
Ask bencildir istenmedigi yerde durmaz.ben istemiyorsam çekip gider. Güvenmemeliyim. Herkes yalancidir. Zaten ask da yalandir. Kovdugunuzu saniyorsunuz aski. Oysa asil kovdugunuz kendi ruhunuz. Baskalarinin sizi sevdigini unutun ve söyle düsünün. Acaba siz gerçekten kendinizi seviyor musunuz.? Sevgi baskalarinin disardan size verecekleri bir sey degil. Sevgiyi önce kendi içinizde büyütmelisiniz, sabirla ve inatla. Ancak sevgi sar içinizin kanayan yaralarini. Çünkü sevgi içinizin ta kendisidir.
Kendinizi yargilayin Size aci veren her seye dayanma gücünü yüzlesme cesaretini ve her seyden önce yasamin ta kendisini veren yine sevgidir, asktir. Askin size uzanan ellerine bir bakin. Kendinizi görün o ellerde kendinizi dipsiz kuyulara terk etmeyin. Kendinizi yargilamaktan kaçmayin. Kaçmak hiçbir seye çözüm degil. Her kaçisiniz yeni yeni acilar biriktirerek dönüyor ruhunuza. Acilariniz vücudunuzla sinirli kalsaydi her sey daha kolay olurdu. Oysa içinize isliyor. Bu tahribatin vücudunuza yarattigi firtinayi dindirebilir misiniz?
Küsmeyin içinizdeki sevgiyi küstürmeyin. Küskünlükler degil mi sizi asil yaralayan.? Yüzlerinize yalan kokan gülücükler saklamayin. Sevgi yani basiniza kadar gelmisse ve aldirmamissaniz iste o zaman yalnizsiniz.
Ne kötüdür yalniz kalmak. Içinizden birikerek artan yalnizligin acisini eksik heyecanlarla gidermeye baslarsiniz. Bir türlü anlayamazsiniz neyin eksik oldugunu. Eksikligin ürkütücü yüzlesmesinden kaçmak için daha degisik tatlar arar bedeniniz. Ruhunuza yasattiginizi sandiginiz her yeni heyecan bir öncekini aratir olur. Bir gece vakti çikmaz bir sokakta , devrilmis çöp bidonlarinin arasinda bulursunuz kendinizi günün birinde. Ne zamanin, ne yerin önemi kalir. Kaybettiginiz gülleri çöplerin arasinda bulursunuz.
Maskesiz olun
Küçük kaçislar yasadiginizi ve böylece kurtuldugunuzu zannederken her seferinde kucagina atliyorsunuz acilarin. Kimse sizi zorlamiyor üstelik, bunu özgür sandiginiz iradenizle yapiyorsunuz. Çünkü böylesi daha kolay diye düsünüyorsunuz. Aci çekmektense acini kendisi olmak daha kolay saniyorsunuz. “ o zaman kimse ve hiçbir sey aci veremez, ben acinin safinda oldugum sürece” diyerek kendinizi kandiriyorsunuz.
Birakin kandirmalarin durgun yalanciliginda yüzmeyi. Bir kez, ama en önemlisi son kez yüzlesmenin sarsici acisindan kaçmayin. Sevginin asilmasi güç duvarlari arasinda sizde yerinizi alin. Tüm benliginiz, bedeniniz ve ruhunuzla. Tatminsiz sevgi yalanina kanmayin. Yalnizliginizi, çiplakliginizi ve hala kalmissa içinizde henüz küstürmediginiz svegi piriltilarini ve tüm gerçekliginizle kendinizi paylasin. Sevginin, kosulsuz, ön yargisiz, maskesiz, yalansiz çiplakligi sarsin ruhunuzu.